Αρχική σελίδα » Μεταπτυχιακό » Γενική Περιγραφή » Γιατί να παρακολουθήσω » Ιατροί

Ιατροί

Αποτελεί κοινή διαπίστωση όλων των επαγγελματιών υγείας ότι το σύγχρονο πρότυπο άσκησης των υπηρεσιών υγείας βασίζεται σε μια μηχανιστική λογικής αναγνώρισης και αντιμετώπισης, κυρίως φαρμακευτικής, των εμφανιζόμενων νοσημάτων. Το πρότυπο αυτό, γνωστό και ως βιοϊατρικό αποτελεί τη φυσική συνέπεια της ιατροβιολογικής εξέλιξης μέσα στο χρόνο με νέες τεχνολογίες, ιατρικές οδηγίες (guidelines) και νέα “έξυπνα” φάρμακα να αποτελούν τα σύγχρονα “όπλα” στην φαρέτρα του κάθε ιατρού. Παρόλα αυτά η συνεχιζόμενη υπερεξειδίκευση των ιατρών έχει οδηγήσει στην παρέκκλιση από μια ολιστική προσέγγιση του ατόμου, όπως είχε διδάξει και προτείνει ο “πατέρας” της ιατρικής τέχνης, ο Ιπποκράτης. Το φαινόμενο αυτό για τους περισσότερους ιατρούς είτε είναι ανύπαρκτο είτε, όταν ο ιατρός το αντιλαμβάνεται, να προκαλεί ένα αίσθημα “κενού” και απροσωποποίησης από τον άρρωστο. Το στρες και οι μηχανισμοί του, καθώς και ο ρόλος τους στην πρόληψη και αντιμετώπιση των ασθενών έρχονται να μας υπενθυμίσουν την αξία της ολιστικής προσέγγισης του ατόμου στην καθημερινή κλινική πράξη. Το στρες παύει να είναι μια απλή αυθαίρετη έννοια, με αδιευκρίνιστους βιολογικούς μηχανισμούς και ασαφή θέση στο ιατρικό “γίγνεσθαι”. Ο σύγχρονος κλάδος της ψυχονευροενδοκρινολογίας που δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένη ιατρική ειδικότητα, έρχεται χρησιμοποιώντας τα σύγχρονα μέσα έρευνας και τεχνολογίας να συνδέσει την Ιπποκρατική θεώρηση της ιατρικής με τη σύγχρονη ιατρική καθημερινότητα, σε ένα μίγμα Ιατρικής πράξης που κάθε ιατρός ονειρευόταν στα πρώτα “ρομαντικά” χρόνια της ιατρικής του καριέρας. Σήμερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναγνωρίζει ότι το νέο βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο άσκησης της ιατρικής είναι το πλέον ενδεδειγμένο για την άσκηση της καθημερινής ιατρικής πράξης. Το πλεονέκτημα του μοντέλου αυτού είναι ότι μπορούν να το ακολουθήσουν ιατροί όλων των ειδικοτήτων, δεν χρειάζεται εξειδικευμένη ή πολύχρονη ιατρική εκπαίδευση και απαιτεί μόνο την ευαισθησία του ιατρού για το αντικείμενο. Με άλλα λόγια, κάθε ιατρός ανεξάρτητα της εξειδίκευσής του μπορεί να εφαρμόσει αυτό το μοντέλο και να προσφέρει στον άρρωστο, αλλά και στον ίδιο καλή υγεία και ευεξία.

Ιατροί όλων των ειδικοτήτων, χρησιμοποιώντας της μεθόδους της αποδεικτικής (evidence based medicine) ιατρικής μπορούν εύκολα να διαπιστώσουν την αιτιοπαθογενετική σύνδεση του στρες με όλα σχεδόν τα νοσήματα της σύγχρονης νοσοπαθολογίας. Η βιβλιογραφία είναι γεμάτη με άρθρα και ενδείξεις σύνδεσης του στρες με νοσήματα όπως είναι τα καρδιαγγειακά, ο καρκίνος, τα ψυχιατρικά προβλήματα (π.χ. κατάθλιψη), τα νευρολογικά νοσήματα (π.χ. ημικρανία, κεφαλαλγίες, σκλήρυνση κατά πλάκας, επιληψία, άνοια κ.α.), τα αυτοάνοσα νοσήματα (π.χ. ρευματοειδής αρθρίτιδα), οι αλλεργίες, οι λοιμώξεις, τα ορθοπεδικά προβλήματα (π.χ. οστεοπόρωση, κατάγματα), αλλά και χειρουργικές καταστάσεις π.χ. μετεγχειρητικές επιπλοκές, πόνος κ.α. Κάθε ιατρός στην ειδικότητά του θα βρει το στρες να ελλοχεύει σε κάθε έκφανση των νοσημάτων που καλείται να αντιμετωπίσει. Πέρα όμως από την ιατρική βιβλιογραφία, κανένας ιατρός δεν μπορεί να αρνηθεί τη διαπίστωση από την καθημερινή κλινική πράξη, ότι συχνά οι ασθενείς προστρέχουν στον ιατρό για να μοιραστούν ένα πρόβλημά τους ή το στρες τους για καθημερινά ζητήματα. Άλλωστε όλοι οι ιατροί έχουν γίνει μάρτυρες της εμφάνισης ενός προβλήματος υγείας ή επιδείνωσης ενός υπάρχοντος μετά από στρεσογόνα γεγονότα όπως είναι ο θάνατος, το διαζύγιο, η ανεργία κ.α. Ο επαγγελματίας υγείας αναμφισβήτητα πολλές φορές μένει αμήχανος όταν κληθεί να εξηγήσει τέτοιες συσχετίσεις, αλλά κυρίως όταν καλείται να απαλύνει τον πόνο των ασθενών, ειδικά στον ελάχιστο χρόνο που μπορεί να αφιερώσει στον καθένα. Δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί, το σημαντικό στρες που βιώνουν οι ίδιοι ιατροί όλων των ειδικοτήτων. Τα εξαντλητικά ωράρια, ο μεγάλος αριθμός ασθενών, η συνεχιζόμενη ενημέρωση για τις ιατρικές εξελίξεις και η καθημερινή επαφή με διαφορετικά άτομα, όλα αποτελούν παράγοντες για την εμφάνιση της λεγόμενης “επαγγελματικής εξουθένωσης”. Το σύνδρομο αυτό αποτελεί άμεση συνέπεια του καθημερινού εργασιακού στρες και οδηγεί τον ιατρό σε ιατρικά λάθη, ψυχική καταπόνηση, κατάθλιψη, σωματικά νοσήματα, κακή οικογενειακή ζωή και γενικά χαμηλή ποιότητα ζωής.Το συγκεκριμένο πρόγραμμα επιχειρεί να εκπαιδεύσει τον ιατρό σε όλα τα παραπάνω δίνοντάς του πολύτιμα εφόδια στην καριέρα του.

Με βάση τα παραπάνω τα οφέλη του ιατρού από την παρακολούθηση μπορούν να συνοψιστούν στα παρακάτω:
1. Ο ιατρός θα μπορεί να εξηγήσει τη σχέση του στρες με την εμφάνιση της σύγχρονης νοσοπαθολογίας. Με τον τρόπο αυτό θα μπορεί με σιγουριά όχι μόνο να ερμηνεύσει καθημερινά εμφανιζόμενες καταστάσεις στην κλινική ή το ιατρείο του, αλλά και να μεταδώσει με σιγουριά και εύλογα τη διασύνδεση αυτή στον ασθενή που έχει απέναντί του. Με άλλα λόγια βελτιώνεται η προσέγγιση του ασθενούς από τον ιατρό, χωρίς να αφαιρεί από τον τελευταίο το πολύτιμο χρόνο του, ενώ παράλληλα αυξάνεται η εμπιστοσύνη και η εκτίμηση του ασθενή για τον ίδιο τον ιατρό.
2. Ο ιατρός θα είναι σε θέση να παρέχει γρήγορες και εύληπτες συμβουλές και τεχνικές διαχείρισης του στρες στον ασθενή του. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται η ολιστική προσέγγιση της υγείας (βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο), ενισχύεται η ιερή σχέση ιατρού-ασθενή και αδιαμφισβήτητα αυξάνει η αποτελεσματικότητα της αντιμετώπισης του αρρώστου, ενισχύοντας της ήδη υπάρχουσες μεθόδους θεραπείας.
3. Ο ιατρός θα είναι σε θέση να προστατεύσει τον ίδιο τον εαυτό του, την επαγγελματική του ευτυχία, την οικογενειακή και προσωπική του ζωή από τους στρεσογόνους παράγοντες του ιατρικού επαγγέλματος, παρέχοντάς του με αυτόν τον τρόπο καλή υγεία και ποιότητα ζωής και σίγουρα μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία.